Peki sorunun boyutları gerçekten dikkate alınmayı gerektirecek seviyeye ulaştı mı, yoksa bizim toplum olarak üzerinde durmamız gereken daha önemli sorunlarımız mı var?

 

Ülke olarak kaynaklarımızı ulaşım sorunundan doğan ihtiyaçları gidermek için mi kullanmalı, yoksa kimilerine göre daha öncelikli sorunlara mı dikkat çekmeli.  İsterseniz bu konuyu enine boyuna irdeleyelim.

 

 

Birçoğumuz  sabahları okula ya da işyerine giderken büyük sıkıntılarla karşılaşıyoruz. Gideceğimiz yere zamanında ulaşamama, sınavımıza geç girme, işyerine gecikmemizden ötürü patronumuzla problem yaşama, toplu taşımacılık sistemimizdeki yetersizlikten doğan sorunlarımızdan birkaçıdır. Hangimiz, sabahları tren istasyonunda beklerken, beklediğimiz trenin iptal edildiğini ya da belirli bir süre gecikeceğini belirten bir anonstan sonra sinirlenmiyoruz ki? Özellikle sabahları ve iş çıkışı saatlerinde, tren yolculuğunun ne kadar zor şartlar altında gerçekleştiğini, kalabalık dolayısıyla nasıl zor anlar yaşadığımızı hepimiz biliyoruz. Tramvayların hantal ve yetersiz olduğunu söyleyenlerin sayısı da hiç az değil.

 

 

Karayolu taşımacılığında da durum farksız. Hatta trafiğin yoğun olduğu saatlerde, arabamızla gidecegimiz yere vaktinde ulaşmak neredeyse imkansız. Bitmek tükenmek bilmeyen araba kuyrukları, ilerlemeyen trafik ve bütün bunlara bir de park sorunu eklenince, insanın ruh halinin bozulmaması imkansız hale geliyor. Bütün bunlar yetmezmiş gibi, Melbourne kenti sakinlerinin arabaya olan düşkünlükleri ve birçok yere araba ile gitme merakları, trafiği daha da bunaltan etkenler arasında yer alıyor.

 

 

Şikayetler sadece toplu taşıma araçları ve karayolu taşımacılığına yönelik değil elbette. Bisiklet kullanıcıları da, kendileri açısından ulaşım sisteminin yetersizlğinden yakınıyorlar. Talepleri arasında, bisikletler için ayrılan yolların genişletilmesi ve yaygınlaştırılması, trafıkteki diğer araçlarla yakın temas halinde olmamaları ve diğer araç sürücülerinin kendilerine daha fazla saygı göstermeleri gibi istekleri var.

 

 

Melbourne, hızla büyüyen ve genişleyen bir şehir. Bu hızlı büyüme, birçok sorunu da  kuşkusuz beraberinde getiriyor. Birçok defa, yaşanabilirlik sıralamasında ilk sırada yer alan ve bu alanda birçok kenti geride bırakan Melbourne, şimdi büyük bir sorunla karşı karşıya. Dünyadaki büyük metropollerin ortak sorunu olan bu ulaşım sorunu, ne yazık ki küçükten büyüğe hepimizi etkilemekte. Bunun üstesinden ancak, toplum olarak büyük bir sorumluluk içerisinde davranarak,  gerekli doğru ulaşım alışkanlıklarını kazanıp, onları uygulamakla gelinebilir. Var olan ulaşım sistemini geliştirmek de elbette devletin görevi. Peki biz toplum olarak bu konuda ne derece duyarlıyız ve devlet var olan sistemi geliştirmek için neler yapıyor? Şimdi isterseniz bu soruların cevaplarını arayalım.  

 

 

Toplumun birçok kesiminde genel olarak bir sorumluluk ruhunun oluştuğunu söyleyebiliriz. Özellikle son yıllardaki bisiklet kullanımındaki artış bunun en büyük göstergesi. Son 12 ay içerisinde Melbourne şehir merkezindeki bisiklet sayısındaki artışın yüzde 21 civarında olduğu söyleniyor. (Bicycle Victoria verisi) Bunun yanı sıra Melbourne şehrinin birçok bölgesinde bisiklet kullanım oranlarındaki artışı gözle görmek mümkün. İnsanların bu şekilde bisiklet kullanmaya yönelmeleri ve bunu bir alışkanlık haline getirmeleri elbette ulaşımı rahatlatabilecek bir olay. Bu sayede hem yollardaki araç sayısı azaltılır hem de toplu taşıma araçları üzerinden bir miktar yük kalkmış olur. Bisikletlerin çevreyi kirletmemeleri ve gürültü kirliliğine sebep olmamaları da ayrıca bir avantaj.

 

 

Araba kullanımındaki fazlalık maalesef toplumumuzun bir duyarsızlığı. Daha konforlu ve hızlı araba yolculuğu için devletten yol yapım çalışmalarına hız vermesini istemek bence büyük bir çevre duyarsızlığının ve bencilliğin göstergesidir. Devlet, kaynaklarının büyük bir bölümünü yol yapım çalışmalarına ayıracağına, bu kaynakları toplu taşımacılık sisteminin geliştişrilmesi için harcasa, hem daha fazla insanın bu gelişimden yararlanması sağlanır, hem de çevre açısından büyük bir duyarlılık sergilenmiş olur. Şu anda gündemde olan, batı bölgelerini Eastern Freeway’e bağlaması planlanan yol tüneli projesinin 9 milyar dolar tutarında olduğu söyleniyor. Elbette ulaşımın aksamadan akımını sağlamak ve sorunsuz bir ulaşım sistemi yaratmak için hem karayollarına hem de raylı sisteme yatırım yapmak gerekir. Ancak şu anda Melbourne’un ihtiyacı olan, karayollarına yatırım yapmaktan çok raylı sistemin iyileştirilmesi ve genişletilmesidir. Bu hem karayolu ulaşımını rahatlatacaktır, hem de büyük bir çevre duyarlılığı göstergesi olacaktır.

 

 

Raylı sistemi geliştirmeye yönelik devletin birçok projesi gündemde. Footscray ve Caulfıeld’ı birbirine bağlayacak olan tren tüneli projesinin 7 milyar dolar, Werribee ve Dear Park arasında yapılması planlanan demiyolu bağlantısının 1.5 milyar dolar tutarında olduğu söyleniyor. Bunun dışında batı bölgelerinde trafikteki kamyon sayısını azaltmayı amaçlayan planın 500 milyon dolar, Doncaster bölgesindeki belediye otobüs servislerinin iyileştirilmesi projesinin 300 milyon dolar, bisiklet yollarının iyileştirilmesi projesinin 60 milyon dolar ve Sunbury bölgesindeki demiryolunun elektriklendirilmesi projesinin 216 milyon dolar civarında tutacağı hesaplanıyor.  

 

 

Bütün bu projelerin hayata geçirilip geçirilmeyeceğini zaman gösterecek, Ancak bu projeler için harcanacak paranın, Melbourne toplumuna geri dönüşümünün hızlı ve güvenilir bır ulaşım sistemi olmasını dileyelim. Var olan sistemin gerek teknolojik açıdan gerekse kapasite açısından yetersizliğini göz önüne alacak olursak, bu ve buna benzer projelerin hayata geçirilmesinin önemini kavramış oluruz.

 

 

Öyle görünüyor ki, Melbourne’daki ulaşım sorunu, Avustralya gündemini meşgul edecek nitelikte ve önemde bir sorun. Bu sorunun çözümü hem bizim için, hem de gelecek nesiller için büyük önem arz ediyor. Avustralya, sorunun en doğru ve etkili çözümü için elindeki kaynakları kullanmalı ve toplumu daha rahat ettirebilecek bir ulaşım sistemine kavuşturmalıdır.