Irkçılığın sadece birkaç izole olaydan ibaret olmadığı, günlük hayatımızı şekillendiren her büyük sistem ve kuruma nüfuz eden yaygın bir olgu olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Irkçılığın sadece izole olaylar dizisi olmadığı, günlük hayatımızı şekillendiren her büyük sistem ve kuruma örülmüş yaygın bir iplik olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Kanıtlar bizi çevreliyor, ancak çoğu kişi "onu göremiyor." Irkçılığın kökleri toplumun dokusuna derinden işlemiştir. Örneğin, finans kuruluşlarının ırka dayalı olarak belirli mahallelere kredi vermeyi reddettiği kırmızı çizgi gibi basit bir şey , ırkçılığın böyle bir aracıdır.


Sistemsel ırkçılığın en bariz tezahürlerinden biri, Afrikalı Amerikalılar ile beyaz Amerikalılar arasındaki ırksal servet uçurumudur. National Community Reinvestment Coalition (NCRC) tarafından yayınlanan son bir makaleye göre, siyah hanelerin ortalama serveti sadece 9.000 dolar iken , beyaz hanelerin serveti 160.200 dolardır . Bu büyük eşitsizlik sadece bireysel tercihlerin veya kişisel eksikliklerin sonucu değildir, aynı zamanda kölelik, Jim Crow yasaları ve kırmızı çizgi gibi ayrımcı konut uygulamaları gibi yüzyıllardır uygulanan dışlayıcı ekonomik politikalardan kaynaklanmaktadır . Sonuç olarak, Afrikalı Amerikalı ailelere ev sahibi olma, işletme sahibi olma ve finansal kaynaklara erişim yoluyla servet oluşturma fırsatları sistematik olarak reddedilmiştir.

Eğitim eşitsizliği, Afrika-Amerikan toplumu üzerinde derin uzun vadeli etkileri olan sistemik ırkçılığın bir diğer önemli yönüdür. Okullarda ayrımcılığın ortadan kaldırılmasında kaydedilen ilerlemeye rağmen , gerçek şu ki Afrika-Amerikan çocukların yetersiz fonlanan okullara gitme olasılıkları hala daha yüksek. EdBuild tarafından yapılan bir araştırmaya göre, ağırlıklı olarak beyaz okul bölgelerindeki okullar, öğrencilerin ağırlıklı olarak beyaz olmadığı bölgelerdeki okullardan 23 milyar dolar daha fazla alıyor. Bu, daha az kaynak, daha az destek ve daha düşük kalitede eğitim anlamına geliyor ve ekonomik hareketliliği engelleyecek sınırlı eğitim başarısı döngüsü yaratıyor. Okul fonlaması genellikle yerel emlak vergilerine bağlı; Congressional Black Caucus Foundation'a göre, okul fonlamasının %81'i emlak vergilerinden geliyor. Bu, düşük gelirli nüfusa sahip toplulukların (orantısız bir şekilde siyah ailelerden oluşan) varlıklı, ağırlıklı olarak beyaz bölgelerden çok daha az kaynağa sahip olduğu anlamına geliyor. Kaliteli eğitime erişim eksikliği ve siyah öğrencilerin karşı karşıya kaldığı orantısız fonlama, gelecekteki başarıları için uzun vadeli sonuçlara sahip ve yüksek öğrenime ve kariyer fırsatlarına erişimi kısıtlıyor.

Sağlık sistemindeki ırksal eşitsizlikler belirgindir ve Afrikalı Amerikalılar tarafından deneyimlenen sağlık eşitsizliklerini daha da kötüleştirmeye devam etmektedir. Afrikalı Amerikalılar ayrıca hipertansiyon , diyabet ve astım gibi kronik rahatsızlıklardan muzdarip olma olasılıkları daha yüksektir , ancak bu rahatsızlıklar için uygun bakımı alma olasılıkları daha düşüktür. Afrikalı Amerikalılar için daha yüksek orandaki kötü sağlık sonuçları, kaliteli sağlık hizmetlerine erişim eksikliği , ekonomik engeller ve tıp alanındaki kurumsal önyargılar gibi birden fazla faktöre atfedilmektedir. Ek olarak, Afrikalı Amerikalı kadınların hamilelikle ilgili nedenlerden ölme olasılıkları beyaz meslektaşlarına kıyasla üç kat daha fazladır. Bu kriz, doktorların Siyah hastaların acısını hafife alabilmesi veya onları beyaz hastalarla aynı aciliyetle tedavi edememesi gibi sağlık hizmetlerindeki örtük önyargı gibi faktörlerden kaynaklanmaktadır. Son birkaç on yılda sağlık hizmetlerine erişimdeki gelişmelere rağmen, bu ırksal eşitsizlikler devam etmekte ve Afrikalı Amerikalılar tarafından karşılaşılan kötü sağlık sonuçlarına katkıda bulunmaya devam etmektedir.

Sistemsel ırkçılığın ele alınmasına yönelik artan desteğe rağmen, bazıları kurumsal eşitsizliklerin geçmişte kaldığını ve modern toplumun herkese eşit fırsatlar sunduğunu savunuyor. Yapısal değişime karşı olan kişiler genellikle servet, eğitim ve hapsedilme oranlarındaki eşitsizliklerin sistemsel engellerden ziyade bireysel tercihlerden kaynaklandığını iddia ediyor. Irkçılığın artık Amerikan toplumunda tanımlayıcı bir faktör olmadığına dair kanıt olarak başarılı Siyah Amerikalılara (CEO'lar, politikacılar ve eğlence sektörü çalışanları) işaret ediyorlar. Hatta bazıları, özellikle ırksal eşitsizlikleri düzeltmeyi amaçlayan programların kendilerinin ayrımcı olduğunu ve bunun yerine tüm bireylere eşit davranan " renk körü " politikaları savunuyorlar. Ancak bu argüman tarihsel bağlamın ve güncel verilerin ağırlığı altında çöküyor. Birkaç yüksek profilli Siyah başarı hikayesinin varlığı, yüzyıllardır yasal olarak onaylanan baskıyı veya milyonlarca Siyah Amerikalıyı dezavantajlı duruma düşürmeye devam eden kalıcı yapıları ortadan kaldırmıyor. Sistemsel sorunları göz ardı etmek için istisnacılığa güvenmek dürüstlükten uzaktır; her bir Siyah milyoner için konut, eğitim, istihdam ve sağlık hizmetlerinde ayrımcılıkla karşı karşıya kalan sayısız başkası olduğu gerçeğini göz ardı eder. "Renk körlüğü" teoride cazip geliyor, ancak pratikte, Afro-Amerikan toplumunun karşılaştığı benzersiz zorlukları ortadan kaldırarak gerçek eşitliği elde etmeyi daha kolay değil, daha zor hale getiriyor.

Kurumsallaşmış ırkçılığı parçalamak sadece politik bir görev değil, aynı zamanda ahlaki bir zorunluluktur. Yüzyıllardır, Afrikalı Amerikalılar kendilerini dışlamak için kurulmuş bir sistemin yükünü taşıdılar ve sabırlı olmaları, daha çok çalışmaları ve asla tam olarak gelmeyen adaleti beklemeleri söylendi. Acı nesilden nesile aktarılır. Zarar ölçülebilir. Ve eylemsizliğin sessizliği sağır edicidir. Kabul etmeyi reddettiğimiz şeyi onaramayız. Gerçek adalet, ırkı görmezden gelmemizi değil, bunun nesiller boyunca nasıl silaha dönüştürüldüğüyle yüzleşmemizi gerektirir. Aksi yönde bir iddiada bulunmak sadece safça değil, aynı zamanda tehlikelidir. Sadece eşitlik vaat eden değil, bunu sağlayan bir toplumu yeniden inşa etmenin zamanı geldi.



Kaynak : moderndiplomacy.eu