Okul biter bitmez, eve yollanmak adetim ama bu kez misafirler var diye daha çabuk geliyorum diyecektim, fakat onlar yok. Oysa, yine de hızla eve geliyorum. Yorgunluktan dökülüyorum. Yürümem yavaşladı. Rahime’nin yorgunluğu benden beter!

 

Akşam üstü şair arkadaşım Metin Celâl’le buluştum. Edebiyat Evi’ne gittik. Oradan buradan derken epeyce konuştuk. Şiir festivalini izliyor sabahtan akşama. Kıskanıyorum onun bu halini. İş beni bağlıyor ve önemli pek çok şeyi kaçırıyorum. Bu yılki şiir seçkisini de daha göremedim, edinemedim.

 

Şiir dünyasının kalbi Berlin’de atıyor şu sıra ve ben artık birkaç şey izlemeliyim, dinlemeliyim.

 

 

 

Bugün Wansee’ye götürdüm misafirlerimizi. Dün gece erken kalktıklarından yorgundular. Bir de uçak Tegel’e değil de Schönefeld’e inmiş. Sora sora bulmuşlar bizim evi.

 

Güzelliklerden, yeşilden, düzenden, oturmuşluktan... nasıl da etkilendiler.

 

Yarın yeni Ulusal Galeri’deki Modern Zamanlar (1900-1945) sergisine gidecekler benim tarifim üzerine. Umarım bir aksilik olmadan bu önemli sergiyi gezerler.

 

 

 

Günler yoğun ama ben ve Rahime çok yorgunuz. Tatil  öncesinin yorgunluğunu Ayvalık’ta giderebilecek miyiz bakalım. Havalar güzel, konuklarımız kendi başlarına hareket edebiliyorlar Allahtan. Bize bağlı olmadan geziyorlar.

 

Şu ara şiir falan düşünecek, yazacak ve okuyacak halde değilim. Zaman zaman böyle dönemler de yaşanıyor.  Bunlar hiç farkına varmadan imge, şiir biriktirme dönemleridir.

 

 

 

Okul ve ev arasında mekik dokuyan bir adamım 30 yıldır. İş ve ev! Bu böyle. Ev daha ağır basıyor bende. Evde olmak, evcimenlik yani. İş de. Para da kazanmak gerekiyor elbette. O zaman insan ikiye bölünüyor evle işi arasında.

 

İşimle evim arasında ne çok bölündüm, parçalandım! Kimi şiirlerimi, yazılarımı okulda, boş derslerde, tasarladım. Kitapların çoğunu da okulda okudum. Öğleden sonralarım dolu dolu bana ait oldu hep.

 

Öğretenliğin bir de böyle insanı rahatlatan bir yani var başka mesleklere göre. Ben, hep bölündüm, bölünerek var kılmaya çalıştım kendimi.

 

 

 

Akademie der Künste. Berlin Şiir Festivali. Gonca Özmen ve Metin Celâl’le söyleşi. Söyleşinin el verdiği ölçüde şiir de okudular. Ama asıl okuma saat ondan sonra oldu. Aralarda müzik de çalındı. Şiirler Türkçe Almanca okundu. Berlin’e gelemeyen k. İskender’in şiirleri de okundu. 

 

Adalı şairlerle Neşe Yaşın’ın açıkoturumuna katılamadım.

 

Dünya şiirinin kalbi Berin’de atıyor kaç gündür.

 

Dilimize Şarap ve  Aşkın Kitabı yapıtları kazandırılan Fas’ın en ünlü şairi Muhammed Bennis’le tanışmak istiyordum. Olmadı. Şarap kitabının girişindeki şu dizeler bir kez daha beni etkiliyor:

 

 

Rahime yarın uçacak İzmir’e ama daha doğru dürüst hazırlanamadı bile. Yatak odamızda uğraşıp duruyor Rahime Türkiye’ye gidecekleri toparlamak için. Kardeşlerine, yeğenlerine aldıklarını ayrı ayrı torbalara koyuyor. Bir torba Mehmet Ali’ye verecek, bir torba da bacanağıma. Benim bavulum da hemen hemen hazır gibi. Her yıl buradan Türkiye’ye bir şeyler götürüyoruz. Ordan da buraya kitap, zeytinyağı, zeytin... getiriyoruz.

 

Onlardan mı acaba kamburum! Yoksa yanlış oturmadan mı bilgisayar başında?

 

 

 

Rahime İzmir’e uçtu. Çok yorgun uçtu.

 

O uçtu, evde de bir boşluk oldu.