Bu bağlamda onun az bilinen birkaç yönünü aktarmak yararlı olur sanıyorum :

1930'ların son deminden aheste aheste çıkmaya çalışan zaman 1940'a doğru devriliyordu belli belirsiz. İstanbul, Galata ve edebiyat gezegeni o günlerde başlıbaşına bir serüvendi. Galata cıvıl cıvıl, her türlü karşılaşmaya, kesişmeye, buluşmaya elverişli çok sesli, çok renkli, çok kültürlü... Abidin Dino, Sait Faik'in Fransızca'ya çevrilen öykülerinin toplandığı Un Point Sur La Carte (Haritada Bir Nokta) için yazdığı « Sait » başlıklı önsözde,  « arkadaş ıslıkları », görüntüleri ve sesleriyle dolu ve liman manzaralı o günleri anımsıyor, tarihini ve coğrafyasını  şöyle tasvir ediyor :

« Bu sırada İstanbul'un modern mitolojisini araştıran, bulmaya çalışan, yazmak-çizmek isteyen birkaç kişiydik. Sait Faik, öyküleriyle başta anılmalı. İnsanların toplandığı bir mekan olarak, değişik kültürlerin birleştiği bir nokta olarak liman buna çok uygun düşüyordu. (...) Benim atölyem, Galata Kulesi hizasında, Kamondo ailesine ait biraz günü geçmiş bir binaydı. Atölyem gökyüzü ile yeryüzü arasındaydı ve bizim bir araya geldiğimiz, tartıştığımız, seviştiğimiz, resim yaptığımız, şiir okuduğumuz bir yerdi. Aslına bakarsanız tam anlamıyla delirdiğimiz, başlıbaşına bir delilik mekanı. »

Abidin'in bekar odası ve atölye olarak kullandığı çatı katı, Galata Kulesi'yle her sabah ve her akşam dertleşen, kimi geceleri birlikte geçiren Serdar-ı Ekrem Sokağı üstünde, kapı numarası 36 olan Kamondo Han'dadır. Her odası ayrı renge boyalı ve her anlamda renkli ve kendine özgü, gelen gidenleriyle epey genç ve epey neşeli bir başka dünyadır. Yolunu şaşırmış ve pat diye buraya « ışıklanmış » bir gezegen kesinlikle.

Burası akan zaman duran zaman içinde, sadece resim konuşulan, resim yapılan bir mekan olmaktan çıktı, dönemin yazarlarının, şairlerinin, tiyatro oyuncularının, çevirmenlerinin, gazetecilerinin, öğretim üyelerinin, bir içim su ve iki dirhem bir çekirdek öğrencilerinin imece yöntemiyle sanat ve laf, laf ve sanat ürettikleri bir yere dönüştü. Kimler gelmiyordu ki bu « fabrika »ya : Arif Dino elbette en başta. Ahmed Hamdi hemen sonra. Mina Urgan ile Cahit Irgat, Halet Çambel, Şevket Rado, Melih Cevdet, Orhan Veli, Oktay Rifat (ne kadar « Garip »), Jak İhmalyan, Güzin Dikel (daha sonra Güzin Dino olacak genç bilim kadını), Vedat Günyol, Rasih Nuri İleri, Asaf Halet Çelebi. Ne demek yani onlarsız sanat üretmek olası mı? İlhan Berk gelecek sonra ve bütün gençliğini resim ve şiir, şiir ve resim olarak tepeden tırnağa serecek ve sergileyecek.  Abidin en önce ve en başta ve sonra herkes hayran olacak bu delikanlıya. Bu renkler, bu heceler harika kardeşlerim harika. Elbette Sait Faik, en yalın ve en doğal biçimde ve her zaman mütevazı, her zaman mevcut.

Vedat Günyol, Sait Faik'e ilişkin ilk izlenimlerini şöyle aktarıyor: « Seçkin sanatçılarla dolup taşan (Abidin’in atölyesinde. MŞG), ilk kez Sait Faik'le karşılaştım, onun da (henüz tanınmamış olduğu için) sadece, ikinci planda kalmayı yeğleyen, babacan bir insan olarak belleğimde özel bir yer aldığını anımsıyorum. »

Evet Sait Faik başlıbaşına bir « başka dünya ». Abidin bunu bakın nasıl anlatıyor :