Yoksul Filipinlilerin çoğu doğum kontrolü istiyor ancak Katolik kilisesi kesinlikle karşı çıkıyor. 96 milyon nüfuslu Filipinler'de doğum kontrolüne sadece parası olanların gücü yetiyor. Hükümet yasal değişiklik yaparak toplumsal eğitim yoluyla insanların bilinçlendirilmesini ve yoksulların her türlü korunma yönteminden ücretsiz ya da az bir ücretle yararlanmasını istiyor. Katolik kilisesi ve savunucuları ise hiç ödün vermeden, tam 14 yıldır bu yasanın çıkarılmasını engelliyorlar.

Los Angles Times gazetesinde 29 Temmuz’da Kenneth R. Weiss imzasıyla yayınlanan “Kilisenin Seçeneği” başlıklı yazıda, yoksul ailelerin doğum kontrolünden mahrum kalmasının baş sorumlusu olarak Katolik kilisesi gösteriliyor.

Her 10 kişiden 8’inin Katolik olduğu Filipinler’de, kilisenin etkinliği ve gücü öylesine büyük ki, kiliseler sadece hafta sonunda değil, hafta içinde de tanrıdan medet umanlarla dolup taşıyor. Büyük kiliselerdeki kalabalık yüzünden kentin trafiği felce uğruyor. Papazlar vaazlarında hükümetin gerçekleştirmeye çalıştığı doğum kontrol yasasına veryansın ediyor, hamileliği engellemeye yönelik her türden yapay müdahaleye karşı çıkarak, tek çare olarak arada seksten kaçınılmasını öneriyorlar. Halkın yüzde 70’i yasa önerisini desteklemesine karşın kilisenin itirazı nedeniyle öneri senatoda takılmış durumda, bir türlü uzlaşma sağlanamıyor.

Katolik kilisesinin doğum kontrolüne karşı olduğu biliniyor. Kilise liderleri, Avustralya ve Almanya gibi insan ve kadın haklarının yasalarla koruma altına alındığı gelişmiş ülkelerde doğum kontrolü konusunda sessiz kalmayı tercih ediyor. Çünkü kamuoyu tepkisini göğüslemeleri ve mevcut sistemi değiştirmeleri imkansız. Aynı kilise, Filipinler gibi yoksul ülkelerde halkın kiliseye körü körüne bağlı olmasını ve cehaleti fırsat bilerek acımasız politikalarında ısrarlı, tehditkar ve hatta saldırgan bir tutum sergiliyor. Filipinli Katolikler, Meksika gibi yoksul ülkelerdeki din kardeşleri gibi sadakat karşılığında ödüllendirilmek yerine cezalandırılıyor. Cehenneme gitmekle korkutuluyor, yoksulluğa ve çaresizliğe mahkum ediliyor. Kilisenin gücü sadece mazluma yetiyor.

ABD’nin Uluslararası Kalkınma Örgütü, 40 yıl boyunca Filipinler’e toplam 400 milyon dolarlık doğum kontrol malzemesi yolladı. George W. Bush yönetimi bundan sonra sorumluluğun Filipin hükümetine ait olduğunu belirterek 2008 yılında  yardım programına aşamalı olarak son verme kararı aldı. O zamanki Devlet Başkanı Gloria Arroyo, kendisine destek veren papazları küstürmemek için sorumluluktan kaçtı. Hatta gençliğinde doğum kontrol hapı kullandığı için bir papaza gidip günah çıkardığını itiraf etti. ABD yardımı kesildiğinden beri yoksullar doğum kontrol olanaklarından mahrum. Yine dışarıdan gelen sınırlı sayıdaki yardım ise yetersiz, yoksullara ulaşamıyor.

Vatikan’ın da desteğiyle katı tavrını koruyan papazlar, yasayı onaylayanları ve açıkça destekleyenleri cemaatten çıkarmakla tehdit ediyorlar. Daha da ileri giderek, doğum kontrol haplarının başlamış olan döllenme sürecini durdurduğu için kürtajdan farkı olmadığını öne sürüyorlar.  

Hükümetin 2008 yılında yaptırdığı bir araştırmaya göre, Filipinler’deki doğurgan evli kadınların yüzde 39’u hamile kalmak istemiyor ya da hamileliği ertelemeyi düşünüyor ama hiçbir şekilde korunmuyor. Neden olarak korunma yöntemlerinin yan etkisinden çekindiklerini belirtiyorlar. Diğer gerekçeler ise, kocalarının karşı çıkması, korunma yöntemlerinin mevcut olmaması ve masrafı. Bütün bu nedenlerden dolayı ve tanrının kendilerini cezalandırmasından korktukları için kadınların yarısı istemeden hamile kalıyor.

Filipinler, Asya’da nüfus artışının en hızlı olduğu ülkelerden biri. Bu hızla nüfusun 2050 yılına kadar 155 milyona erişeceği öngörülüyor. Eski belediye başkanı Jose Atienza, nüfusun üçte birinin sefalet içinde ve gecekondularda yaşadığı başkent Manila’daki sağlık ocaklarında doğum kontrol yardımını 12 yıl önce yasakladı. Ortada hiçbir sorun yokmuş gibi konuşan Atienza, Manila’daki seyyar satıcıları ve yurtdışında hizmetçilik ya da işçilik yapanları kastederek Filipinlilerin son derece yetenekli, vasıflı ve parlak zekalı olduğunu söylüyor. 10 milyonu aşkın Filipinli yurt dışında, en ağır koşullarda çalışarak yakınlarına destek olmaya çabalıyor. Kendileri varlık ve servet içinde yüzen Atienza gibi politikacılar ise, bundan utanacakları yerde övünüyor. Sorumsuzca doğum kontrolünün yanlış olduğunu, aileyi zayıflattığını, devlet fonlarının bu işlere harcanmaması gerektiğini savunuyor.

Manila’daki en büyük kadın hastanesi Jose Fabella’nın fabrikadan, koğuşların ise cezaevi koğuşlarından farkı yok. Yılda 17 bin bebeğin dünyaya geldiği, “bebek fabrikası” diye bilinen hastanede, yasadışı yöntemlerle çocuk düşürmeye kalkışan kadınlara da bakılıyor. Kürtaj ve zorla çocuk düşürmek yasak olduğundan bu kadınlar polise sevkediliyor. Bunca korkuya, din ve devlet baskısına rağmen ülkede her yıl yaklaşık yarım milyon kadın yasadışı yöntemlerle  kürtaj oluyor. Ülser için kullanılan bir hap da dahil birçok ilaçla, tehlikeli masajlarla ve yöntemlerle gerçekleştirilen bu kürtajlar yüzünden birçok kadın hayatını kaybediyor ya da sakat kalıyor.


Kadınların çaresizliği, din adamlarının ve tutucu politikacıların umrunda bile değil. 2010 yılında seçilen Devlet Başkanı Benigno Aquino III, tartışmalı yasa önerisini destekleyeceğini söyledi. Kilise, Aquino dediğini yaparsa kiliseden ihraç edilebilir diye gözdağı veriyor. Kadınlar, kiliseye gidip gelmeyi sürdürüyor, hamile kalmaktan korksalar da korunmadıkları için doyuramayacakları, bakamayacakları çocukları dünyaya getirmeye devam ediyorlar.

Kadın hakları kuruluşları, yoksul mahallelerde yaşayan bir grup kadını örgütleyerek, sağlık ocaklarında doğum kontrol hizmetlerinin geri getirilmesi için mahkemeye başvurdular. Bu kadınların tek isteği, yasal yoldan ve ucuza spiral taktırmak, doğum kontrol hapı ve kondom alabilmek. Başvuru, biri yüksek mahkeme tarafından olmak üzere iki kez geri çevrildi. Alt mahkemeye yapılan son başvuru ise üç yıl süreyle donduruldu.  

Batıda giderek güç kaybeden ve küçülen Katolik kilisesi, Filipinler gibi yoksulluğun ve cehaletin kol gezdiği ülkelerdeki gücüne güvenerek çağdışı çizgisinde, bağnazlıkta direniyor. Avustralya gibi ülkelerde aynı tutumu sergileyemezler. Çünkü sivil toplum örgütleri, halk ve devlet asla izin vermez. Filipinliler kiliseyi sorgulayamıyor. Fakat hayat öyle zor ki, en koyu hristiyanlar bile bu işte bir terslik olduğunu görüyor ve doğum kontrolünden yararlanmak istiyor.