İçimizde ne kutular var, inceden inceye sızlatan, görüntü, ses ve his yüklü. Kim yüklerinin ihtiva ettiklerini bir başkasına hakkıyla aktarabiliyor, anlatabiliyor? Bilemiyorum. Tüm yaşananlar ve yankıları, nasıl olduğunu anlayamadan hızla geçip gittiğimiz bir zaman tünelinin duvarlarına yansıyan görüntüler gibi. Sinema perdesine yansıtılan filmler gibi, tünelin de bir başlangıcı vardır elbet, o halde bir çıkışı da olmalıdır.


Her bir alışa şükür, verişe hamd ederiz. Hal budur ki dünya denen alanda bambaşka hikayeler de sahne alıyordur. Bu hikayelerde kimi zaman başrol, kimi zaman yardımcı oyuncu ya da figüran oluruz. Bir biçimde denk geldiğimiz tüm rollerin aynı anda izleyicisi de oluruz. “Onun rolünden bana biçilen ne ola ?” diye dertlenirken, iradenin esamesinin okunmadığı bir geçmiş biriktirmekten korkabiliriz.

Oysa bazen sürüklenmekten kaçınmakta, bir şeyi oldurmaya benzer bir zorlayış vardır.  Orada eylemlerimizde sahici olacak zamanı bulamayız. Zihnimize küpe olmuş vecizeler, tavsiyeler, deneyimler gürültü çıkarabilir veya kodlarımıza uymayan bir cızıltı hissedebiliriz kalplerimizde. Şimdi bana kalbim ne diyor, diye kulağımızı çeker zihnimiz. Öyle ya, anlama yetisine sahip olan zihnin değil midir kalbinin sesini de anlamaya çalışan.

Bir de içinde bulunduğumuz, bulunmamız gereken sahnelerin rolleri var bu arada. Dünyanın dönüşünü andıran bir hızla çevremizde döner durur olup bitenler. Oysa zorlayan duygulardan bir an önce kurtulmayı isteyen kudurmuştan beter yanımıza, “bir dur, kal bakalım biraz o duyguda, hissine sahip çık, önce bir kabul et” dediğimizde, o kabul hali ile nefes bir genişliyor, bir durgunluk, bir dinginlik ile tortular süzülerek dibe çöküyor. Ortam berraklaştıkça görüş keskinleşiyor. Bütüne odaklanınca takip eden düşmanca, savaşmalıyım ya da kaçmalıyım duygundan sıyrılabiliyorsun. Sadece o an olanı perdeleri kaldırarak izlemek, bölünme olmadığı için, tarafın da olmadığı bir alan açıyor, kimse ötekini kendi varlığını tehdit eden biri ya da bir şey olarak görmediğinde, ona, o insana ya da duruma  doğruca bakabiliyor. Ama hayır, bunu bir hedef koyarak satışa sunanların -bana göre yanlış anlayanların- dediği gibi, hikayenin acı tarafından kurtularak, arkanda bırakarak, ondan utanarak, onu saklayarak, gömerek değil, unutarak değil, bütün bunları gerçeğimizi oluşturan hikayemizden beslenerek oluşturduğumuzu akılda tutarak. Yani ona sahip çıkarak.  O hikaye ki biriken, biçimlendiren her ne ise, seni sen yapan şeylerden oluşuyor. Derdin sana derman imiş, kendindeki kendini bulman için, senden açığa çıkacakların sebepleri imiş. Ama tabii Jung’un da dediği gibi, yaşamın öğleden sonrasının da kendine göre bir anlamı olmalı ve bu dönem yalnızca yaşamın sabahının acınacak bir eki olarak kalmamalı.

Ne hikaye et, ne şikayet, demiş bilenler. Hikaye de etme, şikayet de etme sen, ama hikayene sahip çık ve bir başkasının  hikayesini güzelleştirecek ise paylaş. Samimiyetle paylaşınca olumlu duygular doğuruyor. Ağlamayana değil, açlığını duyuramayana meme gelmiyor. Duymanın da duyurmanın da yolu, durduğun yerden bakmakta inat etmemek. Yerini değiştirerek baktığında gördüğün de değişir. O zaman “illa benim gördüğüm  doğru”  ısrarın biter. Her vakit gülü düşünerek gülistan yaratamaycağımızı hatırlatan çok olsa da, diken düşünerek düşeceğin dikenliği kendi kendine  yaratmamış olursun.