Stephen M. Walt (Harvard Üniversitesi uluslararası ilişkiler profesörü ve uluslararası ilişkilerde sözde gerçekçi okulun önde gelen üyelerinden biri), Foreign Policy için yazdığı son yazısında , Amerika Birleşik Devletleri'nin artık "Avrupa'nın düşmanı" olduğunu - veya en azından günümüz Avrupası'nın ve değerlerinin düşmanı olduğunu - savunuyor. Gazeteci Gideon Rachman (Financial Times için yazıyor) bunu daha hafif terimlerle şöyle tanımlıyor: " Trump yönetiminin Avrupa'ya yönelik siyasi hırsları, Amerika'nın şimdilik aynı zamanda bir düşman olduğu anlamına geliyor."


Siyaset bilimci ise mevcut ABD başkanlığının NATO içindeki “yük paylaşımına ilişkin anlaşmazlıkların” çok ötesine geçtiğini ve Trump yönetiminin amacının aslında “uzun süredir devam eden ABD müttefikleriyle ilişkileri kökten değiştirmek, küresel kurallar kitabını yeniden yazmak ve mümkünse Avrupa'yı MAGA çizgisinde yeniden şekillendirmek” olduğunu savunuyor.
Bu noktayı vurgulamak için Walt, Trump'ın gümrük vergisi tehditlerini (yakın müttefiklerine karşı bile) "ya diğer konularda tavizler koparmak ya da sadece ticaret fazlaları elde ettikleri için" silah olarak kullanma biçiminden ve müzakere edilen anlaşmalara bağlı kalma kavramının yeni ABD Başkanı'na "tamamen yabancı" göründüğünden bahsediyor. Walt başka örnekler de veriyor: Trump açıkça toprak işgal etmekten ve fethetmekten bahsediyor, bu da bir şeye işaret ediyor, Grönland, Filistin, Panama Kanalı ve Kanada'ya yönelik saldırılarını sadece "hayal ürünü" olarak görsek bile.

Üstelik Walt'a göre, "Elon Musk, Vance ve MAGA ekibinin geri kalanı" "askeri güç kullanmadan Avrupa genelinde kapsamlı bir rejim değişikliği dayatmaya çalışıyor" gibi görünüyor. Aslında, günümüz Avrupa'sını bir "düşman" olarak ele almak Trump'ın ekibi için "çok az risk taşıyor" çünkü "Avrupa'nın gerileyen bir bölge olduğuna inanıyorlar."

Stephen Walt bu noktalara dayanarak şu sonuca varıyor:

"Amerika artık bir düşmansa, Avrupa liderleri kendilerine Amca Sam'i mutlu etmek için ne yapmaları gerektiğini sormayı bırakmalı ve kendilerini korumak için ne yapmaları gerektiğini sormaya başlamalılar. Ben olsam, Çin'den daha fazla ticaret heyeti davet ederek ve SWIFT sistemine alternatifler geliştirmeye başlayarak başlardım... Avrupa üniversiteleri Çin kurumlarıyla işbirlikçi araştırma çabalarını artırmalı... Avrupa'nın kendi savunma sanayi tabanını yeniden inşa ederek Avrupa'nın ABD silahlarına olan bağımlılığını sonlandırmalı... [BRICS] üyeliğine başvurmayı düşün."

Ancak Amerikalı bir bakış açısıyla yazan yazar, bu adımların Avrupa için "maliyetli", ABD için de "zararlı" olacağını belirtiyor ve ekliyor:

"Bunlardan hiçbirinin gerçekten gerçekleşmesini istemiyorum. Ancak Avrupa'ya çok az seçenek sunulabilir."

Walt'un öncüllerine katılan, daha saf "anti-emperyalist" bir kanaate sahip bazı analistler, ABD'nin artık çok kutupluluk için bir güç olduğunu ve jeopolitik olarak konuşursak artık Batı'nın bir parçası olmadığını iddia ediyorlar. Walt gibi ciddi ılımlı uzmanların bile oldukça buyurgan değerlendirmeler ortaya koyduğunu söyleyebiliriz. Gerçekten de, aksi takdirde iyi olan siyasi analizleri potansiyel olarak lekeleyecek noktaya kadar bazı aşırı tepkiler var gibi görünüyor. Trump gerçekten de (ilk ayında) 70'ten az olmayan Yürütme Emri yayınladı ve bu, siyasi muhalifleri, müttefikleri ve analistleri aynı şekilde şaşırtıyor.

Ancak Trump'ın şu ana kadarki eylemlerinin o kadar da beklenmedik olmadığını iddia etmeye cesaret edebilirim - bunlar göreceli bir dönüşü işaret ediyor ancak yarattıkları izlenim büyük ölçüde içerikten ziyade bir hız ve stil meselesinden kaynaklanıyor. Daha önce transatlantik ortaklığının sömürgeci doğası ve bunun örtülü bir düşmanlığı nasıl içerdiği hakkında yorum yapmıştım - artık her şey apaçık ortada. Avrupa'ya karşı bir sübvansiyon savaşı ( Enflasyon Azaltma Yasası aracılığıyla ) başlatan kişinin Joe Biden  olduğunu hatırlayabiliriz .

O zamanlar, Fransa'nın Macron'u meselenin o kadar ciddi olduğunu ve "Batı'yı parçalayabileceğini" söylemişti. Ayrıca, daha önce yazdığım gibi  , Kasım 2023'te,  NATO'nun eski Yüksek Komutanı James Stavridis, Ukrayna'da " savaşmak için toprak karşılığı barış " çağrısında bulunuyordu. Bu Trump'tan önceki Trumpizm gibi görünüyorsa, o zaman "Trumpizm" fikrini yeniden düşünmemiz gerekiyor.

Basitçe söylemek gerekirse, ABD uzun zamandır aşırı yüklenmiş durumda ve pragmatik olarak diğer büyük güçlerin var olduğu gerçeğini kabul etmeli - Çin süper gücünün gerçekliğinden bahsetmiyorum bile. Bu, bir dereceye kadar "geri çekilmeyi" içerir (ve bu, örneğin Irak ve Afganistan'dan çekilmelerle Demokrat yönetimler altında bile devam eden şeydir). Her ne olursa olsun, Washington büyük olasılıkla daha "kutuplu" bir dünyada bile hegemonyasını sürdürmeye çalışacaktır.

Bu, "çok kutupluluk" veya "tek kutupluluk" meselesi değil, daha ziyade nüanslı bir süreklilik meselesidir. Dahası, Trump, bir dizi tiyatrodan çekilirken bile, "sert" oynayarak zayıflık sinyali vermekten kaçınıyor ve bu, Pasifik'e ve tamamlayıcı bir neo-Monroeist yaklaşımın parçası olarak Amerikan kıtasına dönmeyi planlarken, Amerikan'ın Doğu Avrupa'dan çekilmesine liderlik etme yolunu anlamlandırmanın anahtarıdır .

Bazılarının "Ters Kissinger Stratejisi" veya Rusya'yı Çin'den uzaklaştırmak için "kur yapma" girişimi olarak adlandırdığı şey (bu abartılı bir tanımlama olsa da) aslında çılgın bir yenilik değil. Başka bir yerde de savunduğum gibi , Amerikan dış politikası sıklıkla bir sarkaç salınımını andırıyor. Sıklıkla Moskova veya Pekin'e "karşı koyma" kavramı arasında gidip geliyor - bazen her iki eğilimi de aynı anda takip etmeye çalışıyor, Joe Biden'ın tehlikeli "çift sınırlama" yaklaşımında yeterince açık bir şekilde gördüğümüz gibi.

Sarkaç şimdi bir kez daha sallanıyor olabilir. Bu, böyle bir dönüşün geri döndürülemez olduğu veya Trump'ın ne olursa olsun inatla buna bağlı kalacağı anlamına gelmiyor. Avrupa'ya gelince, sonunda stratejik özerkliğini sürdürme fırsatı olabilir . Uzun vadede enerji kaynaklarını çeşitlendirme hedefini takip ederken bile, Avrupa Rusya ile enerji ilişkilerini pragmatik bir şekilde yeniden başlatabilir - bu kesinlikle tüm taraflara fayda sağlayacaktır.

Ancak, bunun için bir miktar yakınlaşma gerekir ve bir şeyi düzeltmek genellikle onu bozmaktan daha zordur. Avrupa'nın maidanizasyonu aslında biraz fazla ileri gitmiş olabilir. Walt'ın iddia ettiği gibi, Avrupa'yı "faşistleştirenler" Trump ve JD Vance değil: Avrupa , Meloni-Von der Leyen ittifakıyla (Rusya karşıtı) aşırı sağı ana akıma taşıdı.

Bu , Faşist Roma selamlarının normalleştirilmesini de içerir (aynı şekilde Ukrayna'daki neo-nazizm 2014'ten beri beyazlatılıyor ) - hepsi Trump ve Vance'den çok önce. Bunlar, Trump veya Vance'in ne yaptığından veya söylediğinden bağımsız olarak Avrupa'nın başa çıkması gereken sorunlardır.