A Yorum
  Acilis Sayfasi Yap Sik Kullanilanlara Ekle  

   
A yorum Kurum
iletisim
login
yayin ilkeleri...



yazi dizileri

Yazı karekteri : (+) Büyük | (-) Küçük

"ANLADIN MI EVLADIM?"

Kategori Kategori: Söyleşi | Yorumlar 3 Yorum | Yazar Yazan: Hatice Deniz | 19 Nisan 2011 11:05:02

Ara Güler, Türkiye'de "Fotoğraf" dendiğinde akıla gelen ilk isimdir. Yapı Kredi Yayınevi'nin Kadıköy Kitabevi'nde, saat 14.00'de imza günü olduğunu öğrenince tam saatinde gidiyoruz. Biz gittiğimizde, Güler kitaplarını imzalamaya başlamıştı bile... İçeri girdiğimizde usta fotoğrafçı, beyaz kasımpatılarla dolu bir vazo ve kurabiye tabağı olan bir masada, insanların biraz da çekinerek önüne getirdiği kitapları imzalıyordu.

Ara Güler’i tanıyanlar bilirler, aksidir biraz, lafı eğmeden bükmeden söyler.
 
Biri soruyor:
“Bu fotoğrafları siz mi çektiniz?”
“Yok, babam çekti! Ben çektim ki benim adım yazıyor” diyerek işaret ediyor kitabı.
 
Onu oldukça öfkelendiren bu mevzu kapandıktan sonra, elimizde fotoğraf makineleriyle onu gözleyen bizlere şöyle bir baktı ve “Bunlar neci burda...” diye sordu yanındakilere. Sonra iletişim fakültesi öğrencileri olduğumuzu öğrendi.  Dünyayı dolaşmış, ünlü ünsüz ne çok insana, hayata tanıklık etmişti. Ara Güler’in yüzünden, bunları okumaya çalışıyorduk.
 
“Ben olmasam bu adamlar yüzsüz kalacaktı…”
 
Bu yüzden onunla tanışmak geleceğin gazetecileri olan bizler için çok önemliydi. Ama onun yanına gelip, imza gününe katılıp, kitap imzalatmadan ayrılmak olmazdı. “Rica etsem...” diyerek uzattım elimdeki kitabı.
 
O anda ismimi söyleyip söylemediğimi farketmedim, çünkü bir sesin kulağıma, “Düşünsene... Bir daha böyle bir adam dünyaya gelmeyecek. Bir tane Ara Güler var, başka yok...” dediğini duyuyordum. O, usta fotoğrafçı, büyük gazeteci, benim kitabımı imzalarken, ben onu ilk duyduğum zamanları hatırlıyordum. İsmi bir Ahmet Altan kitabının kapak fotoğrafında dikkatimi çekmişti. Sonra Ümit Yaşar’ın kendi kitabındaki portrelerinin de sahibi Ara Güler’di. Daha pek çok sanatçının, yazarın, ressamın, şairin, siyasetçinin, tiyatrocunun ve pek çok olayın fotoğrafçısıydı o. Bir bakıma fotoğraf sanatına tapanların peygamberiydi. Kitap kapaklarındaki yazarların fotoğraflarını göstererek “Ben olmasam bu adamlar yüzsüz kalacaktı. Öylece toprağa karışıp giderlerdi. Sadece isimleri kalacaktı” derken de düşündürüyor insanı; “Yazarlar suretsiz, kitaplar kapaksız...” İşte bu yüzden, tanık olduğu olaylar gibi, tanık olduğu bir tarihin de aynası olan bir sanatçı, gazeteci, foto-muhabirdi ve bu yüzden de tanıştığımız an, biz geleceğin gazetecileri için çok anlamlı bir zaman dilimiydi. Aslında ona tanık olmak, bir efsaneye de tanık olmaktı. Düşünün ki, bize bakan gözleri bizlerden önce kimleri, kaç kuşağı, kaç olayı görmüştü.
 
Eline verilen kitapları imzalarken bir ara dönüp görevlilere “Afrodisias kitabım nerededir?” diye sordu. Eğer Afrodisias’ı gidip gördüyseniz, Ara Güler’in bu sorusunu duyunca sevinçle çığlık atmak isteyebilirsiniz. Çünkü; bağrında bin bir çeşit mermerden hazine saklayan antik kentin keşfedilmesini, bu efsane adam sağlamıştır. Orada fotoğrafladığı eserleri “Afrodisias Çığlığı” adlı eserinde ölümsüzleştirmiştir. Yıllar sonra, biz de soluğu onun ardından Afrodisias’ta almış, bölgeyi kendi kadrajımızda fotoğraflamış ve yazmıştık. Bu yüzden oraları görmüş, gezmiş, fotoğraflamış ve yazmış birileri olarak “Afrodisias kitabım nerede?” sorusunu duyunca çıldırmak işten değildir.
 
“Türkiye’de fotoğrafçılık var ama fotoğrafçılığının öğretici ve ileriye dönük bakışı yok...”
 
Görüşmenin haberini yapmak için Ara Güler’in ağzından bir kaç cümle almak istiyoruz. Ama soru sormak için korkudan yaklaşamıyorduk yanına. Çekinmemize sebep olan, duyduğumuz öğrendiğimiz pek çok anekdotu vardır. Adamın biri merak edip “Ne ile fotoğraf çekiyorsunuz” diye sorunca, “Dikiş makinasıyla çekiyorum” diyor. Gel de korkma! Sorulmamış, onunda cevaplamamış olduğu ne vardı ki yer yüzünde fotoğrafla ilgili. Yapı Kredi Yayınlarının halkla ilişkiler müdüründen yardım istiyoruz, yaklaşmanın doğru olduğunu sandığımız  zamanda, endişelenerek “Hazır mısınız?” diye sordu. İçimden bir aksilik olmamasını dileyerek, besmele çekip yanına oturdum. “Türkiye’de fotoğrafın geleceği hakkında bize neler söylersiniz?” diye sordum. Önce bir sustu. İçimden kendime “Hah! iyi halt ettin de sordun, geliyor bomba...” dedim. Yanıltmadı beni, “Bu günkü durumuyla Türkiye’de fotoğrafçılıkta bir bok olmaz. Türkiye’de fotoğrafçılığın bir geleceği olduğu söylenemez. Ama bu demek değildir ki Türkiye’de fotoğrafçılık yoktur. Türkiye’de fotoğrafçılık var ama fotoğrafçılığının öğretici ve ileriye dönük bakışı yok. Bunda, toplumun eğitimi, anlama kapasitesi, sanata karşı beslediği bakış açısı etkilidir. Ama yine de Türkiye’de bu durumun karşısında canavar gibi fotoğrafçılar da vardır” diyerek belirtti görüşlerini. Bir ara, kayıt cihazını görmeden elimdeki not defterine bakarak “Not alıyor musun? Yoksa ben boşuna mı konuşuyorum burada!” diye haşladı. Not alıyordum ve elimdeki defteri gösterek cevap verdim “ Evet, alıyorum” diye. Arkası kesilmedi: “Nerde alıyorsun! İki satır karalamışsın... o kadar!” Cevabı bittikten sonra “Sen nerede çalışıyorsun evladım?” diye sordu. Çekinerek “Marmara İletişim Haber Ajansı...” diye cevapladım. “Haaa mekteptensin...” dedi. Böylece bu kısa söyleşimiz bitti. Birileri onunla fotoğraf çektirirken, fotoğrafçının makinasının büyük objektifini işaret ederek “Traş makinası mıdır o?” diye sordu,  onun Leica sevdiğini bildiğimizden güldük. “Ne zaman bitecek bu iş, ne zaman gideceğiz?” diye usulca sordu yanındakilere. “Sıkıldınız mı efendim?” diye sordular. “Hayır eğleniyorum burada” dedi biraz mahcup gülümseyerek…
 
Bizim için ayrılık vakti gelmişti. Kafamızda yankılanan “Onu bir daha görecek miyiz, ya göremeyeceksek...” soruları bu ayrılığı daha da zorlaştırıyordu.  Bu kez korkmayarak “Size kolay gelsin, hoşça kalın” dedim. Gözlerimin içine bakışını  hiç unutmayacağım. “Sana da evladım” diye karşılık verdi.
 


“Anladın mı evladım?”
 
İmzaladığı kitaba bakmak çok sonra aklıma geldi. Onun karmaşık ve yaratıcı olduğunu belli eden yazısı “Pek sayın Hatice Deniz... Merhaba” diyordu. Böyle bir anı, gülümsetiyor insanı. Ben de “Merhaba Ara Bey...”diyerek karşılık verdim kendimce. Sonra, söyleşimiz sırasında sık sık “Anladın mı evladım?” diye sormasını anımsadım bir an. Onun serüvenini, soluksuz, nefes nefese kalmış ömrünü bir gecede okuyarak bitirdiğimde, bilmediğim sorularının cevabını verirmiş gibi fısıldadım: “Anladım efendim... Bize sanatınızı, gazeteciliğinizi, fotomuhabirliğinizi, fotoğraflarınızla miras bıraktığınızı çok iyi anladım...”
 
Fotoğraflar: Hatice Deniz

Facebook'ta paylaş   |   Twitter'da paylaş


 | Puan: 10 / 5 Oy | Yazdırılabilir SayfaYazdır

Yorumlar

hatice deniz { 28 Kasım 2014 13:33:21 }
Mavi Safir ve Özgür, geç verilmiş bir yanıt olacak ama çok çok teşekkür ediyorum :) Bu yazının üzerinden yıllar geçti ve ben geriye dönüp baktıkça "çok şükür, Ara Güler yaşıyor hala..." diyorum. :)
ozgur { 06 Mart 2012 08:50:49 }
    çok severek okudum başarılrınızın devamını dilerim
Mavi Safir { 05 Mart 2012 15:52:54 }
Yazınız akıcı ve fotoğraflar harika... Belki haddime değil ama sizde keşfedilmemiş bir potansiyel görüyorum. Çalışmalarınızda başarılar dilerim.
Diğer Sayfalar: 1.

 

Yorum Yazın



KalınİtalikAltçizgiliLink  
Simge Ekle

    

    

    

    







Almanya'ya iltica başvurularında Türkler Kürtleri geçti
Victoria Edebiyat Ödülününü Manus Adası’ndan bir mülteci kazandı!
UNICEF çocuklar için yardım çağrısında bulundu
ABD'nin Latin Amerika'da darbeler tarihi...
Bu seçimde 100 ile 165 yaşı arasında değişen 6 bin 389 seçmen var!!!

Trump’in yapay zeka atağı
Avustralya’da hükümet seçimlerden galip çıkarsa 1.25 milyon iş sözü verdi
ABD, Venezüella’nın işgali için gerekli koşulları yaratmakla meşgul
İstanbullar vergiyi sadece İstanbul için ödemiyormuş!!!
Brexit anlaşması parlamentoda reddedildi

Bile bile lades : Üçüncü havalimanı battı
Türkiye’de son 5 yılda 516 bin esnaf iflas etti
Açlık sınırı 2 bin lirayı geçti!
Türkiye’de milyarlarca dolar yerli sermaye yurtdışına kaçırıldı...
Dünya bildiğiniz gibi...

Neden bazı ülkelerde 'çay' bazı ülkelerde 'tea'?
Kız kıza muhabbet, haftada en az iki kez!
Avrupa'da neden sokak hayvanı yok?
ÇOCUK
Tek kullanımlık naylon poşetleri tüm mağazalarından kaldırıyor

Sansüre karşı ‘Yollara Düştük’ belgeseli erişime açıldı!
Türkiye’de 2018’in en çok okunan kitaplar
'3'üncü Boyutta Turhan Selçuk Çizgi Kahramanları'
Dede Korkut UNESCO listesine girdi
Umutsuz ve kitapsız olmayın

Algı çok tanık tek
Bir Süreç Olarak İnsan
Ütopya: Ayakları yerde, başı gökte
Atatürk ve Hegel : İki aklın buluşma noktaları
Mutluluk mu dedi biri…

‘Uyurgezer’ adımlarla felakete doğru
Dünyanın turnusol kâğıdı
2018 İklim Raporu: Dünya'yı kurtarabilecek son nesil biziz
Avustralya’da öğrencile gelecekleri için sokaktaydı…
Küresel ısınma için belirlenen hedeften uzaklaşılıyor

Pasaport yerine geçecek yüz tanıma yazılımı geliyor
En yüksek radyasyon seviyesine sahip akıllı telefonlar açıklandı
Dışkıdan Tuğlaya
Dünya futbol tarihinde bir ilk!
Facebook #10YearsChallenge masum olmayabilir.

Düşünceleri okuyan teknoloji bulundu
İlk defa genetiği değiştirilmiş bir primat klonladı
İnsan organizmasında bilinmeyen bir kan damarı tipi bulundu
Kemikte bir yol var
Sivrisineklere ‘doğum kontrol’!

Yeni döneme ABD, Rusya ve Çin'in silahlanma yarışı mı damga vuracak?
Dünyanın en güçlü dili İngilizce
Türkiye'nin "Bağımlılık Risk Profili Haritası" açıklandı
Freedom House raporu: Türkiye 2019’da da ‘özgür’ değil
Venezuela krizi: Hangi ülke, kimi destekliyor?

Umudum yok İnadım var!
Göbeklitepe’yi Yapanlar Kimdi?
Hızlı moda ,ucuz giysi, ağır bedel
'Sarı yelekliler herkesi şaşırttı ama sol örgütleri daha çok şaşırttı'
“Sarı Yelekliler” / Rüzgar Dolu Sarı Yeleklerinde

ALGI...
Eko...
Teminat
2019 RAKAMLAR
Mihriban

Sümer Atasözleri ve Özdeyişler
Museviliği benimsemiş tek Türk devleti : Hazarlar
İpek Yolu'nun kalbi: Özbekistan
Osman Hamdi Bey.
Ahilik


kose yazarlari En Cok Okunanlar
Son 30 günde en çok okunanlar
En Cok Okunanlar









Basa git