A Yorum
  Acilis Sayfasi Yap Sik Kullanilanlara Ekle  

   
A yorum Kurum
iletisim
login
yayin ilkeleri...



yazi dizileri

Yazı karekteri : (+) Büyük | (-) Küçük

Yansımalar - Mutluluk üzerine

Kategori Kategori: Günün içinden notlar | Yorumlar 0 Yorum | Yazar Yazan: Saba Öymen | 20 Haziran 2019 06:40:39

Burayı seviyorum, koruluğun kenarındaki bu bahçeyi, fidanlığı. Çok yürüdüm sonbahar, kış günlerinde botlrımın altında çakıl taşlarının ıslak kıpırtısını duyumsayarak. Yanık yaz günlerinde ağaçların akşam üstü serinliğinde. Sonbaharın kokusu, sesi; yaprakları tutuşturan o bildik yalım, yürekleri sevinçle dolduruyor son günlerde. İçimde uçucu bir coşku.

Hale’yle buluşup fidanlığa gittik. Ağaçlı toprak yolda, gür yeşil tropik bitkilerin, fırça çiçeklerinin arasında yürüdük. Kamelyalar, japongülleri, kasımpatılar, yıldız çiçekleri... İçi içine sığmıyor gibiydi sonbahar bitkilerinin. Tahta sıranın üstündeki desenli seramik saksılara dokunduk. Kendine yeten, içinde çiçek olmasa da olur saksılardı onlar. Almayacağımızı bilsek de, gevezelik ettik. “Ne güzel, ne şirin, bunlardan bir iki tane alsak mı?”

Toprak yolun sonunda küçük bir kafe var. Bir de güzel kahve yapıyor ki beyaz yüzlü, tombul kız. Uzayıp giden kocaman bahçede elinde çapasıyla, küreğiyle hep çalışan, koyu yeşil tulumuyla bitkilere karışmış ihtiyar bahçıvanın kızı olduğunu düşünüyorum onun. Aynı beyaz yüz, aynı kalın, güçlü görünümlü kollar, omuzlar.

İçeri girince taze çekilmiş kahve kokusuyla karışık ılık hava karşılıyor. Tezgâhın ardındaki sergende çiçek desenli demlikler, çaydanlıklar, fincanlar. Camlı bölmedeki kekler, pastalar, seçenin işini güçleştirmek için sözleşmiş gibiler. Çilek açmış bir tepecik. Çikolatadan ırmaklarıyla bir vadi. Kavanozlarda üzümlü, elmalı, portakallı, çikolatalı, cevizli, şam fıstıklı toplar.

Keyifle söyleşen, gülüşenlerle hemen hemen dolu salon. Cumartesi sabahı neşesi sinmiş havaya. Pencerenin yanında, nasılsa boş kalmış masayı hemen kapıyoruz.  

Çabucak yanımıza geliveren önlüklü genç kıza siparişimizi verdikten sonra susuyor, çevremize bakıyoruz bir süre. Camın öte yanı sonbahar renklerine boyanmış. Yeşilin her tonu, sarı, kırmızı, turuncu. Sabah yağıp geçen yağmurun temizlediği ağaçlar ışıl ışıl.  Parlak baskılı, eski bir takvimin sonbahar yaprağındaki gibi her şey.

Kremaya bulanmış yaban mersiniyle karışık kekten bir parça alıp, kahve fincanına uzanan Hale, mırıltıyla söyleniyor.

“İşte hayatın tadı.” Gevşemiş, rahatlamış bir bakışla, soğuktan sıcağa girince al al olmuş yanaklarla söylüyor bunu. “Değil mi?”

Kim sevmez ki, serin bir sonbahar gününde, ılık bir odada olmayı, bir fincan kahveyi, bir dilim pastayı? Elbette ben de seviyorum! Öyle de olsa, yaşamı küçük mutlulukların anlamlı kıldığını işitmekten usandım. Her yerde bunu duyar olduk. Evet bir bakıma anlamlı. Mutlu olmak için büyük hedefleri gerçekleştirmeyi beklemek yerine, “şimdiki zaman”ı haz alarak yaşamak hiç de fena bir düşünce değil! Fakat çay, kahve, lezzetli bir yemek ya da satın alınan yeni bir giysi ne denli keyif verici olsa da mutluluğun tanımı olabilir mi? Hatta kitap okumak, ağaçlı bir yolda yürümek, bir dostla sohbet etmek bile. Hepsi de güzel şeyler, fakat tuvalin yağlı boyadan önce astar boyaya gereksinimi olması gibi bizim de yolumuzun üstündeki çiçeklerle mutlu olabilmemiz için astar bir duyguya gereksinimiz var. Sanırım bu duyguyu en iyi tanımlayan sözcük, esenlik.

Hale’nin gömüldüğü koltukta keyifle oturuşuna bakıyorum. Çatalımın ucundaki elmalı turtanın havaya saldığı tarçın kokusu harika. “Evet, gerçekten öyle,” diyorum, “bunlarsız olmuyor.” Konuyu böyle geçiştirebilirim. Yine de aklımdan geçeni söylemeden duramıyorum.

“Olmuyor da, son zamanlarda çok büyütülmedi mi? Bu tür şeylerin yaşamımızdaki yeri?  Hani dergilerde yazıyorlar... Mutluluğun reçetesi… Hayatınıza mutluluk katacak on küçük şey…. Falan filan… Kış akşamında battaniyeye sarınıp film seyretmek. Dostlarla bir araya gelmek… Tabii ki hoş şeyler bunlar, biliyorum.” Gülümsüyorum. “Neyse boş ver... Bir fincan kahveyle bir dilim pastanın günümüzü güzelleştirdiği kesin.”

Önümdeki tabak incecik porselenden. Minik mavi, pembe, sarı kasımpatı desenlerinde, yüzyıl öncesinin İngiltere’sindeki çay masasını Avustralyalı aşkı uğruna bırakıp gelmiş bir İngiliz kızı zarafeti var. Yanındaki pastel mavi porselen fincan da onun kadar çekici… Biz senin yaşantına haz katıyoruz, farkında değil misin, der gibiler bana.

“Aslında dediğin doğru tabii.” diyor Hale.  “Asıl önemli olan şey başka. Sağlık, huzur, sevgi, aşk… Başarı bile geçici. Geçen yıl, şirkette müdürlüğe yükseldim ya, ne kadar sürdü dersin sevinci? On beş gün, bilemedin bir ay.”

“Benim dediğim de o işte. Hiçbir şey kalıcı değil. Aşk bile.”

“Eh, sığınacak bir tek şey kalıyor o zaman. Elmalı turta.” Gülerek göz kırpıyor.

Ben de gülüyorum. Bir yandan da, mutluluğun yaşantımızdaki tek, ya da en öncelikli amaç olmasının mutlu olmayı belki de güçleştirdiğini düşünüyorum.

Pencereden dışarıya bakıyoruz bir süre.

“Şu reklâm sloganı mesela.” diyorum. “’Çünkü ben buna değerim.’ Yirmi yıldır kullana kullana bitiremediler. Nasıl oluyor da, altında ne yattığı fark edilmiyor?”

“A evet… Ama onun feminist bir slogan olduğunu iddia ediyorlar. İlk kez 1970’lerde başlamış. Bu kadar uzun süre kullanılan başka bir reklâm sloganı yoktur herhalde. Kendine güvenin, meydan okuyuşun simgesi diyorlar.”

“Biliyorum. Bayıldılar o slogana reklamcılar. Önce krem, dudak boyası, makyaj ürünleri… Sonra bir çikolata yapımcısı da kullandı sanırım. İlk çıktığında bir meydan okuma olarak da düşünülebilir belki ama sonuçta bir şeyleri satmak üzere bulunmuş bir reklâm cümlesi.”

“O kadar da kötü değil bence. Ben buna değerim, kendim için yapıyorum diyor. Kocanı, sevgilini mutlu etmek için değil, hak ettiğin için. Fena mı?””  

“Sanki kadınların özgüvenini çok umursuyorlar. Bol bol satış yapmaktan başka bir amaçları var mı sence?”

“Eh reklamcıların işi de bu. Bir hayal yaratarak satış yapmak. Kremle birlikte bir hayali satıyorlar.”

“Evet öyle. Sattıkları her neyse, onu alırsak yaşantımız daha güzel olacak hayalini.”

*

Masamızdaki küçücük cam vazonun içine birkaç beyaz gül koymuşlar. Burayı, hazırlanmış bir sahnenin parçası da olsa, bu gülleri seviyorum. Öykünmeden öte bir şey bu güller. Doğadan uzaklaştık, doğada daha çok zaman geçirmeliyiz, diyoruz hep... Doğaya kaçsak diyoruz… Kimse kaçmıyor. Yabanıl doğayı kısa, sınırlı bir süre için istiyor herkes. Kır çiçeklerinin arasında dolaştıktan sonra, yine gelip, dalından koparılmış gülün süslediği bu masada oturmak, beyaz yüzlü kızın kahvesini içmek istiyoruz.  

 “Mutluluk tek şeyle olmaz ki.” Fincanını gösteriyor bakışıyla Hale. “Kahve güzel ama yetmiyor, sohbetle daha güzel. Her gün gelip burda tek başıma kahve içsem kaç gün keyif alırım? Sağlık, aile, arkadaşlar, iş, hepsi birlikte... Hiçbiri tek başına yeterli değil.”

Hale’nin alnına dökülen kumral perçemin altında gözlerinde gülücükler.

Doğru sözcüğü arayarak düşünüyorum. Oluşan sessizlikte, yan masadakilerin sesi büyüyor. İçinde iki iri limon dilimi yüzen cam sürahiden su dolduruyorum bardaklarımıza.

“Aslında söylemek istediğim başka bir şey. Gönül rahatlığı. Esenlik. Erinç. Kısacık bir süre rahatlamak uğruna içip kafayı bulmaya benzemiyor mu bu küçük hazlar sevdamız?”

“Dünyada bu kadar sorun varken kolay mı esenliğe ulaşmak?”

“Kimin umurunda dünyadaki sorunlar? Televizyonda ölüm görüyoruz, açlık yoksulluk görüyoruz, bir an sonra unutup kendi yaşantımıza dalıyoruz. Örnek mi? İşte biz. Bugünün sorunu: hangi pastayı seçelim.”

“Aklımızda bin bir düşünce var bizim de. Küçük, büyük bir dolu sorun. Hepimiz ayrı ayrı yaşam kavgası veriyoruz.”

“Aralıklı olarak mutlu olalım yeter öyle mi? Beklentimiz bu mu olsun? Bir doygunluk, bir iyilik hali olamaz mı?”

“Yok böyle bir şey. Gerçekçi değil bunu beklemek.”

“Her üzülüp sıkıldığımızda, acı çektiğimizde yeni bir giysi alalım ya da bir çift ayakkabı. Mutlaka benim olmalı diyerek satın aldığın bir çift pabucun keyfi kaç gün sürüyor, sen söyle lütfen.”

“İyi ama her şeyi tüketim konusuna bağlıyorsun.”

“Evet, bu doyumsuzluk halinin bir nedeni tüketim toplumu haline gelişimiz bence fakat söylemeye çalıştığım yalnızca o değil. Küçük mutluluklar diye tanımladığımız bir şeylerle kendimizi kandırıp gevşiyoruz, oysa asıl önemli olan şey başka gibi geliyor bana. Neyse…”

*

Gökyüzü değişmiş, güneş camda soluk, sarı ışıklı bir yol çizmişti.  

“Karanlık inmeden biraz daha yürüyelim mi?”

“Çok iyi olur.” İskemlesinin arkasındaki ceketine uzanıyor Hale.

Dışarıda koruluğa doğru kıvrılan yola gitmek için geç oldu, akşamın çökmesi yakın. Kahvenin yanında dümdüz uzanan toprak yola sapıyoruz. Kocaman, yeşil, yaprak dökmeyen Güney yarım küre ağaçlarının arasına serpiştirilmiş, kimi kalın kimi çelimsiz sonbahar dalları akşam renklerinin dokunduğu gökyüzüyle birleşiyor. Nemli ağaç kokusunun güzelliği…


Facebook'ta paylaş   |   Twitter'da paylaş


 | Puan: Henüz oy verilmedi / 0 Oy | Yazdırılabilir SayfaYazdır

Yorumlar


Henüz Yorum Yazılmamış

Yorum Yazın



KalınİtalikAltçizgiliLink  
Simge Ekle

    

    

    

    







"36 saatten az sürede 50 ila 80 milyon insanın ölümüne yol açabilir"
Yasak ama cezası yok
Cesaret bulaşıcıdır…
Avrupalı Türk kadınlar ayaklandırdı: "Şerefsizini ifşa et"
Amazonlarla ilgili medyatik zehirlenme kampanyası

İspanya göçmenler için iyi bir seçim mi?
ABD IŞİD militanlarından kurtulmaya çalışıyor
Irak'ta protestolar: Neden başladı, nasıl yayıldı?
Devletlerin yeni manipülasyon aracı: İnternet
AB vatandaşları ABD ve Rusya arasında taraf olmayı reddediyor

Türkiye ekonomisi: Tünelin ucunda ışık var mı?
Ekonomik kaygı bankalar önünde uzun kuyruklar oluşturdu!
Türk Lirası tehlikeli eşikte…
Borç Hazine’nin kamçısı!!!
İşsizlik rakamları açıklandı. %3.4 artış!

Lila, Lenu, Sisifos
Uzun yaşamanın sırrına erdim
Ölüme ve mezarlıklara bakış açınızı değiştirme vakti!
Yavaş seyahat nedir, nasıl yapılır?
Parkinson hastaları için umut

Leonardo da Vinci Hazar Türkü olabilir
Ay çöreği
Tarih Sizi Bekliyor! Toledo'nun Hayali!
‘Anlatamıyorum’u dünyanın en çok okunan ikinci şiiri
Zamannın ruhuna aykırı bir sergi

İnsan, Kıyısı olmayan derya - Kuşkularımı gider
Tarihsel olan nesnel olmaya kapalı mı?
Algı çok tanık tek
Bir Süreç Olarak İnsan
Ütopya: Ayakları yerde, başı gökte

Avrupa kentleri, sıcak hava dalgalarına uyum sağlamanın yollarını arıyor
Eylemsizliğin Maliyeti: 2050’de yılda 200 milyon kişi yardıma muhtaç olacak
Hayvanlar küresel ısınmaya ayak uyduramıyor!
7 ayda bir yıllık doğal kaynak kullanıldı!
Türkiye, Avrupa'nın ve ABD'nin çöplüğü oldu

Google’ın kuantum bilgisayar devrimi nedir? Dünyayı nasıl değiştirebilir?
Dünyanın ilk 5G hoteli Gold Coast’ta
Uzay yolcusu kalmasın
Yemek sanatından dövüş sanatından dem vuranlara gelsin. İşte size bilim sanatı.
Anı yakalamak

Üç Cinsiyetli Bir Solucan Bir Keşfedildi
Beyin implantları: Nöral devrim mi, düşünce kontrolü mü?
Ölü bedenler çiftliği
Laboratuvarda mutant kertenkele üretildi
Troya'da 11. katman keşfedildi ve kentin tarihi 600 yıl geriye gitti

Kamu İstihdam Raporu: Her 10 kamu işçisinden 9'u erkek!
Dünya tektonik hareketlerle okyanus sularını yutuyor: Deprem riski artabilir
Çocuk istismarında % 1021 arttış!!!
Türkiye'de okul kitaplarında dini ve cinsiyetçi ögeler arttı
Sydney, dünyanın 5. Melbourne 10. güvenli şehri, Tokyo 1. , İstanbul ise 48. sırada

Donald Trump barış getirebilecek mi?
Rumeli Türküleri Avustralya’da
Doğan Özgüden : özgürlük örneği, hakiki vicdanımız
Reuter mi Karşı-Reuter mi?
Güç Beyin Hasarına Yol Açar mı?

Düşüş
Bir Harekatın Anatomisi
Bir Çocuk Oyunu
Dümdük
Dinleme adabı

Dünyanın İlk Destan Kahramanı: Gılgamış
Antik Çağlarda Kendi Memleketlerine Karşı Savaşan Paralı Askerler
Sümer Atasözleri ve Özdeyişler
Museviliği benimsemiş tek Türk devleti : Hazarlar
İpek Yolu'nun kalbi: Özbekistan


kose yazarlari En Cok Okunanlar
Son 30 günde en çok okunanlar
En Cok Okunanlar










Basa git